หาง

ดูเพิ่ม: ห่าง และ ห้าง

ภาษาไทย

รากศัพท์

Inherited from ไทดั้งเดิม *trwɤːŋᴬ; ร่วมเชื้อสายกับคำเมือง ᩉᩣ᩠ᨦ (หา‍ง), ลาว ຫາງ (หาง), ไทลื้อ ᦠᦱᧂ (หาง), ไทดำ ꪬꪱꪉ (หาง), ไทใหญ่ ႁၢင် (หาง), อาหม 𑜍𑜂𑜫 (รง์), แสก หร่วง, จ้วง rieng, จ้วงแบบจั่วเจียง hang หรือ tang

การออกเสียง

การแบ่งพยางค์		หาง
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ไพบูลย์พับบลิชชิง	hǎang
	ราชบัณฑิตยสภา	hang
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)		/haːŋ˩˩˦/(สัมผัส)

คำนาม

หาง

1. ส่วนที่ยื่นออกจากส่วนท้ายแห่งลำตัวสัตว์
2. ขนสัตว์จำพวกนก เช่น กา ไก่ ที่ยื่นยาวออกทางก้น
3. ส่วนท้ายหรือปลาย

   หางเชือก

   หางแถว

4. (สุภาพ) คำสุภาพเรียก ปลาช่อนว่า ปลาหาง
5. เรียกดาวจรที่ส่วนท้ายมีแสงลักษณะเป็นทางยาวดุจหางว่า ดาวหาง
6. เรียกของที่คัดหรือกลั่นเอาส่วนที่เป็นหัวออกแล้วว่า หาง

   หางเหล้า

   หางกะทิ

   หางน้ำนม

7. ส่วนของตัวหนังสือไทยที่ลากยาวขึ้นทางเบื้องบนหรือทางเบื้องล่าง

คำลักษณนาม

หาง

1. เรียกปลาช่อนตากแห้ง

   ปลาช่อนหางหนึ่ง

   ปลาช่อน 2 หาง

คำสืบทอด

• → เขมร: ហាង (หาง)