แห้ง

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

จากภาษาไทดั้งเดิม *ʰreːŋᶜ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ແຫ້ງ (แห้ง), ภาษาไทลื้อ ᦶᦠᧂᧉ (แห้ง), ภาษาไทใหญ่ ႁႅင်ႈ (แห้ง), ภาษาอาหม 𑜑𑜢𑜂𑜫 (หิง์), ภาษาจ้วง rengx, ภาษาปู้อี raangx

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์แฮ่ง
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงhɛ̂ɛng
ราชบัณฑิตยสภาhaeng
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/hɛːŋ˥˩/

คำคุณศัพท์[แก้ไข]

แห้ง (คำอาการนาม ความแห้ง)

  1. ไม่มีน้ำ, หมดน้ำ
    คลองแห้ง
    โอ่งแห้ง
  2. ไม่เปียก
    ผ้าแห้ง
  3. ที่ไม่ใส่น้ำ
    ก๋วยเตี๋ยวแห้ง
    บะหมี่แห้ง
  4. ไม่สด
    ใบไม้แห้ง
  5. ที่อาจเก็บไว้บริโภคได้นาน
    ของแห้ง
    หอมแห้ง
    พริกแห้ง
  6. ไม่แจ่มใส
    หน้าแห้ง
    ยิ้มแห้ง
  7. ขาดความชุ่มชื้น
    ผิวแห้ง
    ปากแห้ง
    จมูกแห้ง
  8. โดยปริยายหมายความว่า ฝืดเคือง, อดอยาก, ในคำว่า ไส้แห้ง กระเป๋าแห้ง