เปียก

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
Jump to navigation Jump to search

ภาษาไทย[แก้]

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ เปียก
สัทอักษรสากล /pia̯k̚˨˩/

รากศัพท์ 1[แก้]

ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ປຽກ (ปย͢ก), ภาษาไทใหญ่ ပဵၵ်ႇ (เป่ก)

คำกริยา[แก้]

เปียก (คำอาการนาม การเปียก)

  1. มีน้ำชุ่มปนผสมอยู่หรือติดอยู่
    เปียกเหงื่อ
    เปียกฝน
    เปียกน้ำ

คำคุณศัพท์[แก้]

เปียก (คำอาการนาม ความเปียก)

  1. ที่ชุ่มน้ำ
    ผมเปียก
    ผ้าเปียก
    เหงื่อเปียก

รากศัพท์ 2[แก้]

คำกริยา[แก้]

เปียก (คำอาการนาม การเปียก)

  1. (ล้าสมัย) กวนสิ่งเช่นข้าวหรือแป้งเป็นต้นบนไฟให้สุก
    เปียกข้าวเหนียว
    เปียกสาคู

คำนาม[แก้]

เปียก

  1. เรียกข้าวที่ต้มและกวนให้เละ หรือข้าวที่ต้มกับน้ำกะทิเจือเกลือเล็กน้อย กวนให้สุกจนข้นหรือเละ มีรสเค็มมันว่า ข้าวเปียก
  2. เรียกขนมชนิดหนึ่ง ทำจากแป้งข้าวเจ้าตั้งไฟกวนกับน้ำตาลหม้อและกะทิ หยอดให้มีขนาดพอคำแล้วโรยถั่วทองคั่ว ว่า ขนมเปียก

คำคุณศัพท์[แก้]

เปียก

  1. อ่อนเกือบเละอย่างข้าวเปียก
  2. เรียกสิ่งที่มีลักษณะคล้ายคลึงข้าวเปียก
    แป้งเปียก
    สาคูเปียก