มัน

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ มัน
สัทอักษรสากล /man˧/
คำพ้องเสียง มันส์

รากศัพท์ 1[แก้]

จากภาษาไทดั้งเดิม *manᴬ (พืชมีหัวใช้เป็นอาหาร); ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ມັນ (มัน), ภาษาไทใหญ่ မၼ်း (มั๊น), ภาษาอาหม 𑜉𑜃𑜫 (มน์)

คำนาม[แก้]

มัน

  1. ชื่อเรียกไม้เถาหรือไม้ต้นหลายชนิดหลายสกุลหลายวงศ์ หัวใช้เป็นอาหารได้
คำประสม[แก้]

รากศัพท์ 2[แก้]

จากภาษาไทดั้งเดิม *manᴬ (ไข; ไขมัน); ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ມັນ (มัน), ภาษาไทใหญ่ မၼ်း (มั๊น), ภาษาอาหม 𑜉𑜃𑜫 (มน์)

คำนาม[แก้]

มัน

  1. เนื้อเยื่อเกี่ยวพันชนิดหนึ่งในคนและสัตว์ มีลักษณะนุ่มหยุ่น ๆ มีไขมันอยู่ในตัว
    มันหมู
    มันไก่

คำคุณศัพท์[แก้]

มัน (คำอาการนาม ความมัน)

  1. มีรสอย่างรสกะทิหรืออย่างถั่วลิสงคั่ว
  2. เป็นเงา, ขึ้นเงา
    เหงื่อออกหน้าเป็นมัน

รากศัพท์ 3[แก้]

จากภาษาไทดั้งเดิม *manᴬ (สรรพนามบุรุษที่ 3 เอกพจน์); ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ມັນ (มัน), ภาษาไทใหญ่ မၼ်း (มั๊น), ภาษาอาหม 𑜉𑜃𑜫 (มน์)

คำสรรพนาม[แก้]

มัน

  1. คำใช้แทนผู้ที่เราพูดถึง สำหรับผู้ใหญ่เรียกผู้น้อย มีเด็กเป็นต้นตามสถานะที่ควร สำหรับเรียกผู้อื่นอย่างไม่ยกย่อง และสำหรับเรียกสัตว์หรือสิ่งอื่นทั่ว ๆ ไปตามที่ควร, เป็นสรรพนามบุรุษที่ 3
ดูเพิ่ม[แก้]

รากศัพท์ 4[แก้]

คำกริยา[แก้]

มัน (คำอาการนาม การมัน หรือ ความมัน)

  1. เพลิน, ถูกอกถูกใจ, ออกรสออกชาติ
    เกาเสียมัน
ดูเพิ่ม[แก้]