มืน

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาคำเมือง[แก้ไข]

คำกริยา[แก้ไข]

มืน (คำอาการนาม ก๋ารมืน หรือ ก๋านมืน)

  1. (สกรรม) อีกรูปหนึ่งของ ᨾᩨ᩠ᨶ (มืน)

ภาษาอีสาน[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ມືນ (มืน), ภาษาคำเมือง ᨾᩨ᩠ᨶ (มืน), ภาษาเขิน ᨾᩨ᩠ᨶ (มืน), ภาษาไทลื้อ ᦙᦹᧃ (มืน), ภาษาไทใหญ่ မိုၼ်း (มึ๊น)

คำกริยา[แก้ไข]

มืน (อาการนาม การมืน)

  1. (สกรรม) เปิด, อ้า (ใช้แก่ตา)
    มืนตา
    ลืมตา