อ้า

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

จากภาษาไทดั้งเดิม *ʔaːᶜ, ภาษาจ้วง aj(aj bag อ้าปาก)

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์อ้า
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงâa
ราชบัณฑิตยสภาa
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/ʔaː˥˩/

คำกริยา[แก้ไข]

อ้า (คำอาการนาม การอ้า)

  1. เปิด, แยกออก, แบะออก
    ปากอ้า
  2. ทำให้เปิด, ทำให้แยกออก, ทำให้แบะออก
    อ้าปาก

คำอนุภาค[แก้ไข]

อ้า

  1. คำออกเสียงขึ้นต้นประโยคในคำประพันธ์ ใช้ในความรำพึงหรือพรรณนาวิงวอนอย่างเดียวกับคำ โอ้ หรือ โอ้ว่า
    อ้าองค์สุริย์ศรีมีธรรมส่อง ปกครองอย่างทรงพระเมตตา
    อ้าองค์พระพุทธา ตัวข้าบุษบาขอกราบวิงวอน

ภาษาคำเมือง[แก้ไข]

การออกเสียง[แก้ไข]

คำกริยา[แก้ไข]

อ้า (คำอาการนาม ก๋ารอ้า หรือ ก๋านอ้า)

  1. อ้า