แก่

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ แก่
สัทอักษรสากล /kɛː˨˩/

รากศัพท์ 1[แก้]

จากภาษาไทดั้งเดิม *keːᴮ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ແກ່(แก่), ภาษาจ้วง geq

คำคุณศัพท์[แก้]

แก่ (คำอาการนาม ความแก่)

  1. มีอายุมาก
    แก่ไปทุกวัน
    ไม้แก่
    เด็กคนนี้แก่กว่าเด็กคนนั้น
  2. อยู่ในวัยชรา
    คนแก่
  3. จัด
    เหลืองแก่
    แก่เปรี้ยว
    แก่หวาน
  4. โดยปริยายหมายความว่า จัดเจน หนัก หรือยิ่งไปในทางนั้น
    แก่สังคม
    แก่วิชา
    แก่เหล้า
    แก่เล่น
    แก่ไฟ
คำเกี่ยวข้อง[แก้]
คำแปลภาษาอื่น[แก้]

รากศัพท์ 2[แก้]

คำบุพบท[แก้]

แก่

  1. ใช้นำหน้านามฝ่ายรับ
    องค์กรการกุศลมอบทุนการศึกษาแก่นักเรียน
คำแปลภาษาอื่น[แก้]

ภาษาอีสาน[แก้]

คำกริยา[แก้]

แก่ (อาการนาม การแก่)

  1. ลาก, เข็น
    แก่เกวียน