มึง
ภาษาไทย
[แก้ไข]รูปแบบอื่น
[แก้ไข]- มรึง (เจตนาสะกดผิด)
รากศัพท์
[แก้ไข]สืบทอดจากไทดั้งเดิม *mɯŋᴬ; ร่วมเชื้อสายกับคำเมือง ᨾᩧ᩠ᨦ (มึง), ลาว ມຶງ (มึง), ไทลื้อ ᦙᦹᧂ (มืง), ไทดำ ꪣꪳꪉ (มึง), ไทขาว ꪝꪳꪉ, จ้วง mwngz, จ้วงแบบจั่วเจียง mawz; เทียบไหลดั้งเดิม *C-mɯː (“คุณ; ท่าน (เอกพจน์)”)
การออกเสียง
[แก้ไข]| การแบ่งพยางค์ | มึง | |
|---|---|---|
| การแผลงเป็น อักษรโรมัน | ไพบูลย์พับบลิชชิง | mʉng |
| ราชบัณฑิตยสภา | mueng | |
| (มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย) | /mɯŋ˧/(สัมผัส) | |
คำสรรพนาม
[แก้ไข]มึง
คำพ้องความ
[แก้ไข]- ดูที่ อรรถาภิธาน:มึง
ดูเพิ่ม
[แก้ไข]คำสืบทอด
[แก้ไข]- → เขมร: មឹង (มึง)
หมวดหมู่:
- Pages linking to anchors not found in Appendix:Glossary
- ศัพท์ภาษาไทยที่สืบทอดจากภาษาไทดั้งเดิม
- ศัพท์ภาษาไทยที่รับมาจากภาษาไทดั้งเดิม
- สัมผัส:ภาษาไทย/ɯŋ
- ศัพท์ภาษาไทยที่มีการออกเสียงไอพีเอ
- ศัพท์ภาษาไทยที่มี 1 พยางค์
- คำหลักภาษาไทย
- คำสรรพนามภาษาไทย
- ศัพท์ภาษาไทยที่มีนัยโบราณ
- ศัพท์ภาษาไทยที่เป็นภาษาปาก
- ศัพท์ภาษาไทยที่หยาบคาย
- ศัพท์ภาษาไทยที่ล่วงเกิน
- ศัพท์ภาษาไทยที่ดูหมิ่น