ขา

ดูเพิ่ม: ขำ, ข่า, และ ข้า

ภาษาไทย

ขา (อวัยวะ)

การออกเสียง

การแบ่งพยางค์		ขา
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ไพบูลย์พับบลิชชิง	kǎa
	ราชบัณฑิตยสภา	kha
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)		/kʰaː˩˩˦/(สัมผัส)

รากศัพท์ 1

Inherited from ไทตะวันตกเฉียงใต้ดั้งเดิม *qaːᴬ¹, จากไทดั้งเดิม *p.qaːᴬ; ร่วมเชื้อสายกับคำเมือง ᨡᩣ (ขา), ลาว ຂາ (ขา), ไทลื้อ ᦃᦱ (ฃา), ไทใหญ่ ၶႃ (ขา), อาหม 𑜁𑜡 (ขา), ปู้อี gal, จ้วง ga, ภาษาจ้วงใต้ ka; เทียบจีนเก่า 骹 (OC *kʰraːw, “ขา”), กลุ่มภาษาหมิ่น 跤 (“ขา; เท้า”), ออสโตรนีเซียนดั้งเดิม *paqa (“ต้นขา”)

คำนาม

ขา (คำลักษณนาม ข้าง หรือ คู่)

1. อวัยวะของมนุษย์หรือสัตว์ที่ยื่นจากขาหนีบถึงข้อเท้า

คำแปลภาษาอื่น

อวัยวะ

• คำเมือง: ᨡᩣ (ขา)
• จ้วง: ga
• ดัตช์: been (nl) ก. (เบน)
• ทิเบต: རྐང་པ (รฺกง‧ป)
• ไทลื้อ: ᦃᦱ (ฃา)
• ไทใหญ่: ၶႃ (shn) (ขา)
• ฟรีเชียตะวันตก: skonk (fy) ร. (สกงก์)
• ลาว: ຂາ (lo) (ขา)
• สเปน: pierna (es) ญ. (ปีเอร์นา)
• อังกฤษ: leg (en) (เล็ก)
• อาหม: 𑜁𑜡 (ขา)

ดูเพิ่ม

• แข้ง

รากศัพท์ 2

คำนาม

1. บุคคล, คน (ใช้คู่กับคำชี้เฉพาะ เช่น ขานี้ ขานั้น)

   ขานี้อยู่แต่บ้าน ชวนไปไหนก็ไม่ไป

ลูกคำ

• ขาขึ้น
• ขาโจ๋
• ขาลง
• ขาใหญ่

รากศัพท์ 3

ร่วมเชื้อสายกับภาษาจ้วงใต้ ha (คำสุภาพ)

คำสรรพนาม

ขา

1. (โบราณ) บุคคลที่สามสองคน, เขาสองคน

ดูเพิ่ม

สรรพนามบุรุษภาษาไทยเดิม

		ที่หนึ่ง		ที่สอง	ที่สาม
		ไม่รวมบุคคลที่สอง	รวมบุคคลที่สอง
ไม่สุภาพ	เอกพจน์	กู		มึง	มัน
	ทวิพจน์	เผือ	รา	เขือ	ขา
	พหูพจน์	ตู	เรา	สู	เขา
สุภาพ	เอกพจน์	ข้า, ตู, เรา		เจ้า, สู	เพื่อน, เขา
	พหูพจน์	ตูข้า	เราข้า	สูเจ้า	เขาเจ้า

รากศัพท์ 4

คำอนุภาค

ขา

1. คำรับของผู้หญิง