เจ้า

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

รากศัพท์ 1[แก้]

จากภาษาจีนยุคกลาง (MC t͡ɕɨoX); ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ເຈົ້າ (เจ็้า), ภาษาไทลื้อ ᦈᧁᧉ (จั้ว), ภาษาไทใหญ่ ၸဝ်ႈ (จ้ว)

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ จ้าว
สัทอักษรสากล /t͡ɕaːw˥˩/

คำนาม[แก้]

เจ้า

  1. ผู้เป็นใหญ่, ผู้เป็นหัวหน้า
    เจ้านคร
  2. เชื้อสายของพระมหากษัตริย์นับตั้งแต่ชั้นหม่อมเจ้าขึ้นไป และผู้ได้รับสถาปนาอิสริยยศขึ้นเป็นเจ้า, บางแห่งหมายถึงกษัตริย์ก็มี
    เจ้ากรุงจีน
  3. คำนำหน้าชื่อเพื่อแสดงว่าเป็นเชื้อสายเจ้านายฝ่ายเหนือ
    เจ้าดวงเดือน
  4. (โบราณ, ภาษาปาก) คำนำหน้าพระนามของพระอนุวงศ์ชั้นหม่อมเจ้า
    เจ้าต๋ง
    หม่อมเจ้า...ปราโมช
  5. ผู้เป็นเจ้าของ
    เจ้าทรัพย์
    เจ้าหนี้
  6. ผู้ชำนาญ
    เจ้าปัญญา
    เจ้าความคิด
    เจ้าบทเจ้ากลอน
  7. มักใช้เติมท้ายคำเรียกผู้ที่นับถือ
    พระพุทธเจ้า
    เทพเจ้า
  8. เทพารักษ์
    เจ้าพ่อหลักเมือง

รากศัพท์ 2[แก้]

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ เจ้า
สัทอักษรสากล /t͡ɕaw˥˩/

คำสรรพนาม[แก้]

เจ้า

  1. คำใช้แทนผู้ที่เราพูดด้วย สำหรับผู้ใหญ่พูดกับผู้น้อยอย่างสุภาพหรือเอ็นดู, เป็นสรรพนามบุรุษที่ 2
    เจ้ามานี่
  2. คำใช้แทนผู้ที่เราพูดถึง, เป็นสรรพนามบุรุษที่ 3, มักใช้เข้าคู่กับคำ นั่น เป็น เจ้านั่น
    เจ้านั่นจะไปด้วยหรือเปล่า

คำนาม[แก้]

เจ้า

  1. คำนำหน้าที่ผู้ใหญ่เรียกเด็กหรือผู้น้อย
    เจ้าหนู
    เจ้าแดง
    เจ้านี่

รากศัพท์ 3[แก้]

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ จ้าว
สัทอักษรสากล /t͡ɕaːw˥˩/

คำนาม[แก้]

เจ้า

  1. ผู้ค้าขายสิ่งของต่าง
    เจ้าผัก
    เจ้าปลา

คำลักษณนาม[แก้]

เจ้า

  1. ลักษณนามหมายความว่า ราย
    มีผู้มาติดต่อ 3 เจ้า

ดูเพิ่ม[แก้]

ภาษาอีสาน[แก้]

คำสรรพนาม[แก้]

เจ้า

  1. อีกรูปหนึ่งของ เจ่า

ภาษาคำเมือง[แก้]

การออกเสียง[แก้]

คำอนุภาค[แก้]

เจ้า

  1. ค่ะ