เจ้า

จาก วิกิพจนานุกรม ที่เก็บคำศัพท์เสรี

ภาษาไทย[แก้]

การออกเสียง[แก้]

  • สัทอักษรสากล: [t͡ɕäːw˥˩]
  • คำอ่านภาษาไทย: จ้าว
  • สัทอักษรสากล: [t͡ɕäw˥˩]
  • คำอ่านภาษาไทย: จ้ะ+ว (ในคำประสมที่ไม่ใช่พยางค์สุดท้าย, รากศัพท์ 2, รากศัพท์ 3 ความหมายที่ 3)

รากศัพท์ 1[แก้]

คำนาม[แก้]

เจ้า

  1. ผู้เป็นใหญ่, ผู้เป็นหัวหน้า
    • เจ้านคร
  2. เชื้อสายของพระมหากษัตริย์นับตั้งแต่ชั้นหม่อมเจ้าขึ้นไป และผู้ได้รับสถาปนาอิสริยยศขึ้นเป็นเจ้า, บางแห่งหมายถึงกษัตริย์ก็มี
    • เจ้ากรุงจีน
  3. ผู้เป็นเจ้าของ
    • เจ้าทรัพย์
    • เจ้าหนี้
  4. ผู้ชำนาญ
    • เจ้าปัญญา
    • เจ้าความคิด
    • เจ้าบทเจ้ากลอน
  5. มักใช้เติมท้ายคำเรียกผู้ที่นับถือ
    • พระพุทธเจ้า
    • เทพเจ้า
  6. เทพารักษ์
    • เจ้าพ่อหลักเมือง

รากศัพท์ 2[แก้]

คำสรรพนาม[แก้]

เจ้า

  1. คำใช้แทนผู้ที่เราพูดด้วย สำหรับผู้ใหญ่พูดกับผู้น้อยอย่างสุภาพหรือเอ็นดู, เป็นสรรพนามบุรุษที่ 2
    • เจ้ามานี่
  2. คำใช้แทนผู้ที่เราพูดถึง, เป็นสรรพนามบุรุษที่ 3, มักใช้เข้าคู่กับคำ นั่น เป็น เจ้านั่น
    • เจ้านั่นจะไปด้วยหรือเปล่า

รากศัพท์ 3[แก้]

คำนาม[แก้]

เจ้า

  1. คำนำหน้าชื่อเพื่อแสดงว่าเป็นเชื้อสายเจ้านายฝ่ายเหนือ
    • เจ้าดวงเดือน
  2. (โบราณ, ภาษาปาก) คำนำหน้าพระนามของพระอนุวงศ์ชั้นหม่อมเจ้า
    • เจ้าต๋ง
      หม่อมเจ้า...ปราโมช
  3. คำนำหน้าที่ผู้ใหญ่เรียกเด็กหรือผู้น้อย
    • เจ้าหนู
    • เจ้าแดง
    • เจ้านี่

รากศัพท์ 4[แก้]

คำนาม[แก้]

เจ้า

  1. ผู้ค้าขายสิ่งของต่าง
    • เจ้าผัก
    • เจ้าปลา
  2. ลักษณนามหมายความว่า ราย
    • มีผู้มาติดต่อ 3 เจ้า

ดูเพิ่ม[แก้]

"เจ้า"ในรูปอักษรไทใหญ่
Shn-เจ้า.png

ภาษาไทใหญ่[แก้]

คำนาม[แก้]

อักษรไทย[แก้]

เจ้า

  1. เจ้า

ภาษาอีสาน[แก้]

คำสรรพนาม[แก้]

เจ้า

  1. คุณ