กษัตริย์

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

รากศัพท์[แก้]

จากภาษาสันสกฤต क्षत्रिय(กฺษตฺริย, ผู้ป้องกันภัย, ชาตินักรบ), เทียบภาษาบาลี ขตฺติย(ผู้ป้องกันภัย, ชาตินักรบ)

การออกเสียง[แก้]

  • IPA(key): [kä˩.sät̚˩ ~ kä˧.sät̚˩]
  • คำอ่านภาษาไทย: กะ-สัด

คำนาม[แก้]

กษัตริย์ ‎(คำลักษณนาม พระองค์ หรือ องค์)

  1. พระเจ้าแผ่นดิน, ใช้เต็มว่า พระมหากษัตริย์
  2. คนในวรรณะที่ 2 แห่งสังคมฮินดู ซึ่งมีอยู่ 4 วรรณะ ได้แก่ วรรณะพราหมณ์ วรรณะกษัตริย์ วรรณะแพศย์ และวรรณะศูทร

คำพ้องความหมาย[แก้]

  1. ราชา

คำคุณศัพท์[แก้]

กษัตริย์

  1. แท้ไม่มีอื่นปน
    • ทองเนื้อกษัตริย์
  2. เรียกรูปพรรณที่ทำด้วยโลหะมีราคา
    • สามกษัตริย์
      ทำด้วยเงิน ทอง นาก สลับกัน