ข้า

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

รากศัพท์[แก้]

จาก ภาษาไทดั้งเดิม *kraːᶜ (ทาส). ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ຂ້າ (ข้า), ภาษาไทลื้อ ᦃᦱᧉ (ฃ้า), ภาษาไทใหญ่ ၶႃႈ (ข้า)

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ ค่า
สัทอักษรสากล /kʰaː˥˩/
คำพ้องเสียง ค่า
ฆ่า

คำสรรพนาม[แก้]

ข้า

  1. เป็นสรรพนามบุรุษที่ 1 ใช้แทนตัวผู้พูด พูดกับผู้ที่เสมอกันอย่างเป็นกันเองหรือผู้ใหญ่พูดกับผู้น้อย

คำนาม[แก้]

ข้า

  1. บ่าวไพร่, คนรับใช้

คำกริยา[แก้]

ข้า (คำอาการนาม การข้า)

  1. (ถิ่น) ฆ่า

คำพ้องความหมาย[แก้]

ดูด้วย[แก้]