ข้า

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

รากศัพท์[แก้]

จาก โพรโท-ไต *ฃ้า ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ຂ້າ(ข้า), ภาษาไทลื้อ ᦃᦱᧉ(ฃ้า), ภาษาไทใหญ่ ၶႃႈ(ข้า)

การออกเสียง[แก้]

เสียงอ่านแบบไทย ข้า
สัทอักษรสากล /kʰaː˥˩/

คำสรรพนาม[แก้]

ข้า

  1. เป็นสรรพนามบุรุษที่ 1 ใช้แทนตัวผู้พูด พูดกับผู้ที่เสมอกันอย่างเป็นกันเองหรือผู้ใหญ่พูดกับผู้น้อย

คำนาม[แก้]

ข้า

  1. บ่าวไพร่, คนรับใช้

คำกริยา[แก้]

ข้า

  1. (ภาษาถิ่น) ฆ่า

คำพ้องความหมาย[แก้]

ดูด้วย[แก้]