บ่าว

ภาษาไทย

รากศัพท์

สืบทอดจากไทดั้งเดิม *ɓaːwᴮ; ร่วมเชื้อสายกับลาว ບ່າວ (บ่าว), อีสาน บ่าว, คำเมือง ᨷ᩵ᩤ᩠ᩅ (บ่า‍ว), เขิน ᨷ᩵ᩤ᩠ᩅ (บ่า‍ว), ไทลื้อ ᦢᦱᧁᧈ (บ่าว), ไทดำ ꪚ꪿ꪱꪫ (บ่าว), ไทใหญ่ မၢဝ်ႇ (ม่าว) หรือ ဝၢဝ်ႇ (ว่าว), อาหม 𑜉𑜨𑜧 (มอ̂ว์) หรือ 𑜉𑜨𑜧𑜈𑜫 (มอ̂ว์ว์), จ้วง mbauq

การออกเสียง

การแบ่งพยางค์		บ่าว
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ไพบูลย์พับบลิชชิง	bàao
	ราชบัณฑิตยสภา	bao
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)		/baːw˨˩/(สัมผัส)

คำนาม

บ่าว

1. (ล้าสมัย) คนใช้
2. ชายหนุ่ม

คำเกี่ยวข้อง

• คู่บ่าวสาว, เจ้าบ่าว, บ่าวไพร่

คำแปลภาษาอื่น

(1)

• อังกฤษ : servant^(en), attendant^(en)

(2)

• อังกฤษ : young man

ภาษาคำเมือง

การออกเสียง

• (เชียงใหม่) สัทอักษรสากล^{(คำอธิบาย)}: /baːw˨˩/

คำนาม

บ่าว (คำลักษณนาม คน)

1. รูปแบบอื่นของ ᨷ᩵ᩤ᩠ᩅ (บ่า‍ว)