สุก

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไบยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้]

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ สุก
สัทอักษรสากล /suk̚˨˩/
คำพ้องเสียง

รากศัพท์ 1[แก้]

จากภาษาจีนยุคกลาง (MC d͡ʑɨuk̚); ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ສຸກ (สุก), ภาษาไทใหญ่ သုၵ်း (สุ๊ก), ภาษาอาหม 𑜏𑜤𑜀𑜫 (สุก์), ภาษาจ้วง sug

คำกริยา[แก้]

สุก (คำอาการนาม การสุก หรือ ความสุก)

  1. พ้นจากห่าม
    ผลไม้สุก
  2. เปลี่ยนสภาพจากดิบด้วยกรรมวิธีต่างอย่างต้ม ผัด ย่าง เป็นต้น
    ต้มไก่สุกแล้ว
    ย่างเนื้อให้สุก
  3. ถึงระยะที่ได้ที่หรือแก่จัดแล้ว
    ข้าวในนาสุกเกี่ยวได้แล้ว
    ฝีสุกจนแตก
    ต้อสุกผ่าได้แล้ว
  4. โดยปริยายหมายถึงอาการที่คล้ายคลึงเช่นนั้น
    ร้อนจนเนื้อตัวจะสุกแล้ว
    ถูกเขาต้มจนสุก
  5. เรียกชายที่บวชเป็นพระภิกษุและสึกแล้วว่า คนสุก
  6. ปลั่งเป็นมันแวววาว
    ทองเนื้อสุกดี

รากศัพท์ 2[แก้]

จากภาษาบาลี สุก (นกแก้ว); เทียบภาษาสันสกฤต शुक (ศุก, นกแก้ว)

คำนาม[แก้]

สุก

  1. นกแก้ว, นกแขกเต้า

รากศัพท์ 3[แก้]

คำกริยา[แก้]

สุก (คำอาการนาม การสุก)

  1. เดินจบพ้นกระดานไปแล้ว (ใช้แก่การเล่นดวด)

รากศัพท์ 4[แก้]

จากภาษาบาลี สุกฺก (ขาว, สว่าง); เทียบภาษาสันสกฤต शुक्र (ศุกฺร, ขาว, สว่าง)

รูปแบบอื่น[แก้]

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ [เสียงสมาส]
สุก-กะ-
สัทอักษรสากล /suk̚˨˩.ka˨˩./

คำคุณศัพท์[แก้]

สุก

  1. ขาว, สว่าง, สะอาด, ดี
    สุกธรรม