สก

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รากศัพท์ 1[แก้ไข]

จากภาษาบาลี สก (ของตน); เทียบภาษาสันสกฤต स्वक (สฺวก, ของตน)

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์[เสียงสมาส]
สะ-กะ-
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงsà-gà-
ราชบัณฑิตยสภาsa-ka-
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/sa˨˩.ka˨˩./

คำคุณศัพท์[แก้ไข]

สก

  1. ของตน

รากศัพท์ 2[แก้ไข]

จากภาษาเขมร សក់ (สก̍, ผม)

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์สก
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงsòk
ราชบัณฑิตยสภาsok
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/sok̚˨˩/()
คำพ้องเสียงศก

คำนาม[แก้ไข]

สก

  1. ผม

ดูเพิ่ม[แก้ไข]

รากศัพท์ 3[แก้ไข]

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์สก
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงsòk
ราชบัณฑิตยสภาsok
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/sok̚˨˩/()
คำพ้องเสียงศก

คำกริยา[แก้ไข]

สก

  1. (โบราณ) สะเด็ดน้ำ
    เอาข้าวที่ซาวน้ำแล้วใส่ในตะแกรงเพื่อให้น้ำแห้ง เรียกว่า สก

รากศัพท์ 4[แก้ไข]

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์สอ-กอ
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงsɔ̌ɔ-gɔɔ
ราชบัณฑิตยสภาso-ko
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/sɔː˩˩˦.kɔː˧/()

คำวิสามานยนาม[แก้ไข]

สก

  1. อักษรย่อของ สระแก้ว

ดูเพิ่ม[แก้ไข]

ภาษาบาลี[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

+‎ (ก สกรรถ)

รูปแบบอื่น[แก้ไข]

คำคุณศัพท์[แก้ไข]

สก

  1. ของตน

การผันรูป[แก้ไข]