ขาว

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไบยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์ขาว
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงkǎao
ราชบัณฑิตยสภาkhao
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/kʰaːw˩˩˦/

รากศัพท์ 1[แก้ไข]

จากภาษาไทดั้งเดิม *xaːwᴬ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ຂາວ (ขาว), ภาษาไทลื้อ ᦃᦱᧁ (ฃาว), ภาษาไทใหญ่ ၶၢဝ် (ขาว), ภาษาไทใต้คง ᥑᥣᥝᥴ (ฃ๋าว), ภาษาอาหม 𑜁𑜧 (ขว์) หรือ 𑜁𑜨𑜧 (ขอ̂ว์), ภาษาจ้วง hau, ภาษาปู้อี haaul

คำนาม[แก้ไข]

ขาว

  1. สีชนิดหนึ่งเหมือนสำลี

คำคุณศัพท์[แก้ไข]

ขาว (คำอาการนาม ความขาว)

  1. มีสีอย่างสำลี
  2. โดยปริยายหมายความว่า แจ่มแจ้ง, สะอาดบริสุทธิ์, ปราศจากมลทิน

คำพ้องความหมาย[แก้ไข]

ดูที่ อรรถาภิธาน:ขาว
คำตรงข้าม[แก้ไข]
ดูเพิ่ม[แก้ไข]
สีในภาษาไทย
     แดง      เขียว      เหลือง      ครีม      ขาว
     เลือดหมู      บานเย็น      น้ำเงินอมเขียว      มะนาว      ชมพู
     คราม      น้ำเงิน      ส้ม      เทา      เม็ดมะปราง
     ดำ      ม่วง      น้ำตาล      ฟ้า      ฟ้าอมเขียว

รากศัพท์ 2[แก้ไข]

คำนาม[แก้ไข]

ขาว

  1. เทียนขาว, ชื่อเครื่องยาสมุนไพร