ฟ้า

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

รากศัพท์[แก้]

จากภาษาไทดั้งเดิม *vaːᶜ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᨼ᩶ᩣ (ฟ้า), ภาษาลาว ຟ້າ (ฟ้า), ภาษาไทลื้อ ᦝᦱᧉ (ฟ้า), ภาษาไทใหญ่ ၽႃႉ (ผ๋า) หรือ ၾႃႉ (ฝ๋า), ภาษาอาหม 𑜇𑜠 (ผะ), 𑜇𑜡 (ผา), 𑜇𑜨𑜠 (ผอ̂ะ), 𑜇𑜨𑜡 (ผอ̂า) หรือ 𑜇𑜞𑜠 (ผฺระ), ภาษาจ้วง fax

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ ฟ้า
สัทอักษรสากล /faː˦˥/

คำนาม[แก้]

ฟ้า

  1. ส่วนเบื้องบนที่มองเห็นครอบแผ่นดินอยู่
    ดาวเต็มฟ้า
  2. อากาศเบื้องบน
    ฟ้าครึ้ม
    ยิงปืนขึ้นฟ้า
  3. สวรรค์
    นางฟ้า
    ฟ้าดินเป็นพยาน
  4. เจ้าฟ้า

คำคุณศัพท์[แก้]

ฟ้า (คำอาการนาม ความฟ้า)

  1. สีน้ำเงินอ่อนอย่างสีท้องฟ้าในเวลามีแดด เรียกว่า สีฟ้า