ฟ้า

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

จากภาษาไทดั้งเดิม *vaːᶜ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᨼ᩶ᩣ (ฟ้า), ภาษาลาว ຟ້າ (ฟ้า), ภาษาไทลื้อ ᦝᦱᧉ (ฟ้า), ภาษาไทใหญ่ ၽႃႉ (ผ๎า) หรือ ၾႃႉ (ฝ๎า), ภาษาไทดำ ꪡ꫁ꪱ (ฟ้า), ภาษาอาหม 𑜇𑜠 (ผะ), 𑜇𑜡 (ผา), 𑜇𑜨𑜠 (ผอ̂ะ), 𑜇𑜨𑜡 (ผอ̂า) หรือ 𑜇𑜞𑜠 (ผฺระ), ภาษาจ้วง fax

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์ฟ้า
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงfáa
ราชบัณฑิตยสภาfa
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/faː˦˥/

คำนาม[แก้ไข]

ฟ้า

  1. ส่วนเบื้องบนที่มองเห็นครอบแผ่นดินอยู่
    ดาวเต็มฟ้า
  2. อากาศเบื้องบน
    ฟ้าครึ้ม
    ยิงปืนขึ้นฟ้า
  3. สวรรค์
    นางฟ้า
    ฟ้าดินเป็นพยาน
  4. เจ้าฟ้า

คำเกี่ยวข้อง[แก้ไข]

คำแปลภาษาอื่น[แก้ไข]

คำคุณศัพท์[แก้ไข]

ฟ้า (คำอาการนาม ความฟ้า)

  1. สีน้ำเงินอ่อนอย่างสีท้องฟ้าในเวลามีแดด เรียกว่า สีฟ้า

ภาษาคำเมือง[แก้ไข]

คำนาม[แก้ไข]

ฟ้า

  1. อีกรูปหนึ่งของ ᨼ᩶ᩣ (ฟ้า)