ฝ้า

ดูเพิ่ม: ฝา และ ฝ่า

ภาษาไทย

รากศัพท์

สืบทอดจากไทดั้งเดิม *ʰwɯəꟲ (“เมฆ”); ร่วมเชื้อสายกับคำเมือง ᨺ᩶ᩣ (ฝ้า), เขิน ᨺ᩶ᩣ (ฝ้า), ลาว ຝ້າ (ฝ้า) หรือ ເຝື້ອ (เฝื้อ), ไทลื้อ ᦚᦱᧉ (ฝ้า), ไทใหญ่ ၽႃႈ (ผ้า) หรือ ၾႃႈ (ฝ้า), จ้วงแบบจั่วเจียง paj, จ้วง baj/fwj ปู้อี veac, แสก เวี̂ย

การออกเสียง

การแบ่งพยางค์		ฟ่า
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ไพบูลย์พับบลิชชิง	fâa
	ราชบัณฑิตยสภา	fa
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)		/faː˥˩/(สัมผัส)

คำนาม

ฝ้า

1. อนุภาคเล็ก ๆ ที่รวมตัวกัน มีลักษณะเป็นแผ่นบาง ลอยอยู่บนผิวน้ำหรือติดอยู่ที่แผลเป็นต้น
2. แผ่นที่ดาดกรุหลังคา เพดาน หรือปิดใต้ตง
3. (โบราณ) เมฆ

คำคุณศัพท์

ฝ้า (คำอาการนาม ความฝ้า)

1. ขุ่นมัวไม่ผ่องใส (ใช้แก่ผิว)

   กระจกฝ้า

   เพชรเป็นฝ้า

2. เรียกหน้าที่มีลักษณะเป็นจุดหรือรอยผื่นสีคล้ำ ๆ

ภาษาคำเมือง

คำนาม

ฝ้า

1. รูปแบบอื่นของ ᨺ᩶ᩣ (ฝ้า)