เขียว

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไบยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รูปแบบอื่น[แก้ไข]

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์เขียว
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงkǐao
ราชบัณฑิตยสภาkhiao
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/kʰia̯w˩˩˦/

รากศัพท์ 1[แก้ไข]

วิกิพีเดียมีบทความเกี่ยวกับ:
Wikipedia
สีเขียว

จากภาษาไทดั้งเดิม *xiəwᴬ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ຂຽວ (ขย͢ว), ภาษาไทดำ ꪵꪄꪫ (แฃว), ภาษาไทใหญ่ ၶဵဝ် (เขว), ภาษาอาหม 𑜁𑜢𑜈𑜫 (ขิว์), ภาษาจ้วง heu

คำคุณศัพท์[แก้ไข]

เขียว (คำอาการนาม ความเขียว)

  1. มีสีอย่างสีใบไม้สด, บางทีหมายถึงเขียวครามด้วย
    สุดหล้าฟ้าเขียว
    โกรธจนหน้าเขียว
คำเกี่ยวข้อง[แก้ไข]
ดูเพิ่ม[แก้ไข]
สีในภาษาไทย
     แดง      เขียว      เหลือง      ครีม      ขาว
     เลือดหมู      บานเย็น      น้ำเงินอมเขียว      มะนาว      ชมพู
     คราม      น้ำเงิน      ส้ม      เทา      เม็ดมะปราง
     ดำ      ม่วง      น้ำตาล      ฟ้า      ฟ้าอมเขียว

รากศัพท์ 2[แก้ไข]

จากภาษาไทดั้งเดิม *xwiːwᴬ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ຂີວ (ขีว), ภาษาไทใหญ่ ၶဵဝ် (เขว)

คำคุณศัพท์[แก้ไข]

เขียว (คำอาการนาม ความเขียว)

  1. กลิ่นเหม็นอย่างกลิ่นใบไม้สดบางชนิด
    เหม็นเขียว

รากศัพท์ 3[แก้ไข]

วิกิพีเดียมีบทความเกี่ยวกับ:
Wikipedia

จากผิวของสัตว์ที่มีสีเขียว

คำนาม[แก้ไข]

เขียว

  1. ชื่องูสีเขียวหลายชนิดและหลายวงศ์ เช่น เขียวพระอินทร์ (Chrysopelea ornata) เขียวหางไหม้ท้องเหลือง (Trimeresurus albolabris)
คำเกี่ยวข้อง[แก้ไข]

รากศัพท์ 4[แก้ไข]

ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ຂຽວ (ขย͢ว)

คำกริยา[แก้ไข]

เขียว

  1. (โบราณ) รีบไป, รีบมา
คำพ้องความหมาย[แก้ไข]