เหม็น

ดูเพิ่ม: เหม้น

ภาษาไทย

การออกเสียง

การแบ่งพยางค์		เหฺม็น
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ไพบูลย์พับบลิชชิง	měn
	ราชบัณฑิตยสภา	men
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)		/men˩˩˦/(สัมผัส)

รากศัพท์ 1

สืบทอดจากไทดั้งเดิม *ʰmenᴬ; ร่วมเชื้อสายกับอีสาน เหม็น, ลาว ເໝັນ (เห‍มัน), คำเมือง ᩉ᩠ᨾᩮᩢᩁ (เห‍มัร), เขิน ᩉ᩠ᨾᩮᩁ (เห‍มร), ไทลื้อ ᦖᦲᧃ (ห‍มีน), ไทดำ ꪢꪲꪙ (ห‍มิน), ไทใหญ่ မဵၼ် (เมน), ไทใต้คง ᥛᥥᥢᥴ (เม๋น), พ่าเก မ︀ိꩫ︀် (มิน์), อาหม 𑜉𑜢𑜃𑜫 (มิน์), จ้วงแบบหนง maen

คำกริยา

เหม็น

1. ได้รับกลิ่นไม่ดี
2. รูปตัดทอนของ เหม็นหน้า/เหม็นขี้หน้า

คำคุณศัพท์

เหม็น (คำอาการนาม ความเหม็น)

1. มีกลิ่นไม่ดี

   คำตรงข้าม: หอม

รากศัพท์ 2

คำนาม

เหม็น

1. ส้มเขียวหวานที่ยังอ่อนอยู่ ใช้ปรุงอาหารได้ เรียกว่า ส้มเหม็น