หอม

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์หอม
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงhɔ̌ɔm
ราชบัณฑิตยสภาhom
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/hɔːm˩˩˦/()

รากศัพท์ 1[แก้ไข]

จากภาษาเขมร ក្រហម (กฺรหม, แดง) (ในคำ ខ្ទឹមក្រហម (ขฺทึมกฺรหม, หอมแดง; กระเทียมแดง))

คำนาม[แก้ไข]

หอม

  1. ชื่อไม้ล้มลุกมีหัวหลายชนิดในสกุล Allium วงศ์ Alliaceae กลิ่นฉุน ใช้ปรุงอาหาร เช่น หอมใหญ่ หอมหัวใหญ่ หรือ หอมฝรั่ง (A. cepa L.), หอม หอมหัว หรือ หอมแกง (A. ascalonicum L.) ชนิดหลังนี้มักเรียก หอมแดง
คำเกี่ยวข้อง[แก้ไข]

รากศัพท์ 2[แก้ไข]

คำนาม[แก้ไข]

หอม

  1. ชื่อกล้วยหลายพันธุ์ [Musa (AAA Group)] ซึ่งกลายมาจากกล้วยป่า (Musa acuminata Colla) กลิ่นหอม ไม่มีเมล็ด เช่น กล้วยหอมทอง กล้วยหอมเขียว

รากศัพท์ 3[แก้ไข]

จากภาษาไทดั้งเดิม *hoːmᴬ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᩉᩬᨾ (หอม), ภาษาเขิน ᩉᩬᨾ (หอม), ภาษาลาว ຫອມ (หอม), ภาษาไทลื้อ ᦠᦸᧄ (หอ̂ม), ภาษาไทใหญ่ ႁွမ် (หอ̂ม), ภาษาพ่าเก ꩭွံ (หอ̂ํ), ภาษาอาหม 𑜑𑜨𑜪 (หอ̂ํ) หรือ 𑜍𑜨𑜪 (รอ̂ํ), ภาษาจ้วง hom

คำกริยา[แก้ไข]

หอม (คำอาการนาม การหอม)

  1. จูบ
  2. ได้รับกลิ่นดี

คำคุณศัพท์[แก้ไข]

หอม (คำอาการนาม ความหอม)

  1. มีกลิ่นดี

คำแปลภาษาอื่น[แก้ไข]

คำตรงข้าม[แก้ไข]

รากศัพท์ 4[แก้ไข]

ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᩉᩬᨾ (หอม), ภาษาเขิน ᩉᩬᨾ (หอม), ภาษาลาว ຫອມ (หอม), ภาษาไทลื้อ ᦠᦸᧄ (หอ̂ม), ภาษาไทใหญ่ ႁွမ် (หอ̂ม), ภาษาพ่าเก ꩭွံ (หอ̂ํ), ภาษาจ้วง hom, ภาษาจ้วงแบบจั่วเจียง hom

คำกริยา[แก้ไข]

หอม

  1. (โบราณ) เก็บ, รวบรวม (ในความว่า เก็บหอมรอมริบ)

ภาษาคำเมือง[แก้ไข]

คำคุณศัพท์[แก้ไข]

หอม (คำอาการนาม กำหอม หรือ ความหอม)

  1. อีกรูปหนึ่งของ ᩉᩬᨾ (หอม)

คำกริยา[แก้ไข]

หอม (คำอาการนาม ก๋ารหอม หรือ ก๋านหอม)

  1. อีกรูปหนึ่งของ ᩉᩬᨾ (หอม)