นอน

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

จากภาษาไทดั้งเดิม *nwɯːnᴬ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᨶᩬᩁ (นอร), ภาษาลาว ນອນ (นอน), ภาษาไทลื้อ ᦓᦸᧃ (นอ̂น), ภาษาเขิน ᨶᩬᩁ (นอร), ภาษาไทดำ ꪙꪮꪙ (นอน), ภาษาไทใหญ่ ၼွၼ်း (น๊อ̂น), ภาษาอ่ายตน ꩫွꩫ်, ภาษาอาหม 𑜃𑜨𑜃𑜫 (นอ̂น์)

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์นอน
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงnɔɔn
ราชบัณฑิตยสภาnon
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/nɔːn˧/

คำกริยา[แก้ไข]

นอน (คำอาการนาม การนอน)

  1. เอนตัวลงกับพื้นหรือที่ใด
  2. อาการที่สัตว์เอนตัวลงกับพื้นเพื่อพักผ่อนเป็นต้นหรือยืนหลับอยู่กับที่
  3. อาการที่ทำให้ของสูงทอดลง
    เอาเสานอนลง
  4. อาการที่พรรณไม้บางชนิด เช่น จามจุรี ผักกระเฉด ไมยราบ หลุบใบในเวลาใกล้จะสิ้นแสงตะวัน

คำแปลภาษาอื่น[แก้ไข]

คำคุณศัพท์[แก้ไข]

นอน

  1. ลักษณะที่ตรงข้ามกับ ยืน หรือ ตั้ง
    แนวนอน
    แปนอน