พื้น

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

รากศัพท์[แก้]

จากภาษาจีนยุคกลาง (MC puənX), ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ພື້ນ (พื้น), ภาษาไทลื้อ ᦗᦹᧃᧉ (พื้น), ภาษาไทใหญ่ ပိုၼ်ႉ (ปึ๋น), ภาษาอาหม 𑜆𑜢𑜤𑜃𑜫 (ปึน์)

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ พื้น
สัทอักษรสากล /pʰɯːn˦˥/

คำนาม[แก้]

พื้น

  1. ส่วนราบด้านหน้าของสิ่งที่เป็นผืนเป็นแผ่น
    พื้นเรือน
  2. แถบ, แถว, ถิ่น
    คนพื้นนี้

คำประสม[แก้]

คำแปลภาษาอื่น[แก้]

  • ฟินแลนด์: lattia
  • อังกฤษ: floor

ดูเพิ่ม[แก้]