คาง

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ คาง
สัทอักษรสากล /kʰaːŋ˧/

รากศัพท์ 1[แก้]

จากภาษาไทดั้งเดิม *ɢaːŋᴬ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᨣᩤ᩠ᨦ (คาง), ภาษาลาว ຄາງ (คาง), ภาษาไทลื้อ ᦅᦱᧂ (คาง), ภาษาไทดำ ꪁꪱꪉ (ก๊าง), ภาษาไทใหญ่ ၵၢင်း (ก๊าง), ภาษาอาหม 𑜀𑜂𑜫 (กง์), ภาษาจ้วง hangz, ภาษาปู้อี haangz; เทียบภาษามอญ-เขมรดั้งเดิม *kaaŋʔ, ภาษาเหมื่อง cáng

คำนาม[แก้]

คาง

  1. ส่วนของร่างกายที่สุดขากรรไตร อยู่ใต้ปาก, ราชาศัพท์ว่า พระหนุ

รากศัพท์ 2[แก้]

คำนาม[แก้]

คาง

  1. ชื่อไม้ต้นชนิด Albizia lebbeckoides Benth. ในวงศ์ Leguminosae ใบคล้ายใบกระถิน เนื้อไม้สีน้ำตาลแก่ แข็ง, พายัพเรียก กาง