ไม้

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ ม้าย
สัทอักษรสากล /maːj˦˥/

รากศัพท์ 1[แก้]

จากภาษาไทดั้งเดิม *mwajᶜ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᨾᩱ᩶ (ไม้), ภาษาลาว ໄມ້ (ไม้), ภาษาไทลื้อ ᦺᦙᧉ (ไม้), ภาษาไทดำ ꪼꪣ꫁ (ไม้), ภาษาไทใหญ่ မႆႉ (ไม๎), ภาษาอาหม 𑜉𑜩 (มย์)

คำนาม[แก้]

ไม้

  1. คำรวมเรียกพืชทั่วไป โดยปรกติมีราก ลำต้น กิ่ง ก้าน และใบ
  2. เรียกเนื้อของต้นไม้ที่ใช้ทำสิ่งของต่าง ๆ มีลักษณะเป็นท่อน แผ่น หรือดุ้น เป็นต้น
  3. คำประกอบหน้าสิ่งของบางอย่างที่มีลักษณะยาวซึ่งทำด้วยไม้หรือเดิมทำด้วยไม้
    ไม้กวาด
    ไม้พาย
    ไม้เท้า
    ไม้จิ้มฟัน
  4. คำนำหน้าบอกประเภทต้นไม้
    ไม้ยาง
    ไม้ดำ
    ไม้แดง
  5. ท่ารำและท่าตีกระบี่กระบองท่าหนึ่ง ๆ เรียกว่า ไม้หนึ่ง ๆ, โดยปริยายหมายความว่า ท่าที
    เขาจะมาไม้ไหน
  6. เรียกลักษณะของสถาปัตยกรรมและศิลปกรรมไทยที่ย่อตรงมุมของฐาน แท่น เสา หรือเครื่องยอดเป็นมุมเล็ก ๆ มุมละ 3 มุม รวม 4 มุมใหญ่ ได้ 12 มุมเล็กว่า ย่อไม้สิบสอง หรือ ย่อมุมไม้สิบสอง แม้ย่อมากกว่ามุมละ 3 ก็ยังเรียกเช่นเดิม

คำคุณศัพท์[แก้]

ไม้

  1. ทำด้วยไม้
    ประตูไม้
    กล่องไม้

คำลักษณนาม[แก้]

ไม้

  1. เรียกของเช่นปลาย่างที่เสียบไม้เรียงเป็นตับ
    ปลาไม้หนึ่ง
    ปลา 2 ไม้
  2. เรียกผ้าที่ม้วนโดยมีไม้อยู่ข้างใน
    ผ้าไม้หนึ่ง
    ผ้า 2 ไม้

รากศัพท์ 2[แก้]

คำนาม[แก้]

ไม้

  1. ชื่อเครื่องหมายกำกับตัวอักษร เพื่อบอกระดับเสียง ชนิดสระ ให้อ่านซ้ำ หรือไม่ให้ออกเสียงอ่าน
    ◌๋ เรียกว่า ไม้จัตวา
    ไ เรียกว่า ไม้มลาย
    ๆ เรียกว่า ไม้ยมก
    ◌์ เรียกว่า ไม้ทัณฑฆาต