ตี

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

รากศัพท์[แก้]

การออกเสียง[แก้]

คำกริยา[แก้]

ตี

๑. เอามือหรือไม้เป็นต้นฟาดหรือเข่นลงไป เช่น ตีเด็ก ตีดาบ
๒. ตบเบา ๆ เช่น นอนตีพุง
๓. บุให้เข้ารูป เช่น ตีขัน ตีบาตร
๔. แผ่ให้แบน เช่น ตีทอง
๕. ทำให้เกิดเสียง เช่น ตีระฆัง
๖. กด, ประทับ เช่น ตีพิมพ์ ตีตรา
๗. ทำให้เข้ากัน เช่น ตีเกลียวเชือก ตีไข่
๘. กำหนด เช่น ตีราคา
๙. ทิ้งให้เห็น เช่น ตีไพ่
๑๐. ชักว่าวให้ไปในทิศทางที่ตนต้องการ เช่น ตีว่าวไปทางซ้าย ตีว่าวหนี ตีว่าวแยกกัน

คำนาม[แก้]

ตี

๑. วิธีนับเวลาตามประเพณีในเวลากลางคืน หลังเที่ยงคืนตั้งแต่ ๑ นาฬิกา ถึง ๖ นาฬิกา เรียกว่า ตี ๑ ถึง ตี ๖ แต่ตี ๖ นิยมเรียกว่า ย่ำรุ่ง