เสียง

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

รากศัพท์[แก้]

จากภาษาจีนยุคกลาง (MC ɕiᴇŋ); ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ສຽງ (สย͢ง), ภาษาคำเมือง ᩈ᩠ᨿᨦ (สยง), ภาษาไทลื้อ ᦵᦉᧂ (เสง), ภาษาไทใหญ่ သဵင် (เสง), ภาษาเขมร សៀង (เสียง); เกี่ยวข้องกับ สำเนียง

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ เสียง
สัทอักษรสากล /sia̯ŋ˩˩˦/

คำนาม[แก้]

เสียง (คำลักษณนาม เสียง)

  1. สิ่งที่รับรู้ได้ด้วยหู
    เสียงฟ้าร้อง
    เสียงเพลง
    เสียงพูด
  2. ความเห็น
    เรื่องนี้ฉันไม่ออกเสียง
  3. ความนิยม
    คนนี้เสียงดี มีหวังได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
  4. คะแนนเสียง
    ลงมติกันแล้วเขาชนะเพราะได้เสียงข้างมาก

ดูเพิ่ม[แก้]