เสียง

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

รากศัพท์[แก้]

จากภาษาจีนยุคกลาง (MC ɕiᴇŋ); ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ສຽງ(สย͢ง), ภาษาคำเมือง ᩈ᩠ᨿᨦ(สยง), ภาษาไทลื้อ ᦵᦉᧂ(เสง), ภาษาไทใหญ่ သဵင်(เสง), ภาษาเขมร សៀង(เสียง); เกี่ยวข้องกับ สำเนียง

การออกเสียง[แก้]

เสียงอ่านแบบไทย เสียง
สัทอักษรสากล /sia̯ŋ˩˩˦/

คำนาม[แก้]

เสียง (คำลักษณนาม เสียง)

  1. สิ่งที่รับรู้ได้ด้วยหู
    • เสียงฟ้าร้อง
    • เสียงเพลง
    • เสียงพูด
  2. ความเห็น
    • เรื่องนี้ฉันไม่ออกเสียง
  3. ความนิยม
    • คนนี้เสียงดี มีหวังได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
  4. คะแนนเสียง
    • ลงมติกันแล้วเขาชนะเพราะได้เสียงข้างมาก

ดูเพิ่ม[แก้]