เสียง
ภาษาไทย
[แก้ไข]รูปแบบอื่น
[แก้ไข]รากศัพท์
[แก้ไข]สืบทอดจากไทตะวันตกเฉียงใต้ดั้งเดิม *siəŋᴬ¹ (Jonsson, 1991), จากจีนยุคกลาง 聲 (MC syeng)[1]; ร่วมเชื้อสายกับคำเมือง ᩈ᩠ᨿᨦ (สยง), ลาว ສຽງ (สยง), ไทลื้อ ᦵᦉᧂ (เสง), ไทดำ ꪎꪸꪉ (สย̂ง) หรือ ꪹꪎꪉ (เสง), ไทขาว ꪎꪸꪉ, ไทใหญ่ သဵင် (เสง), ไทใต้คง ᥔᥥᥒᥴ (เส๋ง), อ่ายตน ꩬ︀ိင︀် (สิง์), พ่าเก ꩬ︀ိင︀် (สิง์), อาหม 𑜏𑜢𑜂𑜫 (สิง์); เกี่ยวข้องกับ สำเนียง
การออกเสียง
[แก้ไข]| การแบ่งพยางค์ | เสียง | |
|---|---|---|
| การแผลงเป็น อักษรโรมัน | ไพบูลย์พับบลิชชิง | sǐiang |
| ราชบัณฑิตยสภา | siang | |
| (มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย) | /sia̯ŋ˩˩˦/(สัมผัส) | |
คำนาม
[แก้ไข]เสียง (คำลักษณนาม เสียง)
- สิ่งที่รับรู้ได้ด้วยหู
- เสียงฟ้าร้อง
- เสียงเพลง
- เสียงพูด
- ความเห็น
- เรื่องนี้ฉันไม่ออกเสียง
- ความนิยม
- คนนี้เสียงดี มีหวังได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
- คะแนนเสียง
- ลงมติกันแล้วเขาชนะเพราะได้เสียงข้างมาก
ดูเพิ่ม
[แก้ไข]อ้างอิง
[แก้ไข]- ↑ Pittayaporn, Pittayawat (2014), “Layers of Chinese Loanwords in Proto-Southwestern Tai as Evidence for the Dating of the Spread of Southwestern Tai”, in MANUSYA: Journal of Humanities, volume 20 (special issue), Bangkok: Chulalongkorn University, →ISSN, pages 47–68.
ภาษาคำเมือง
[แก้ไข]การออกเสียง
[แก้ไข]- (เชียงใหม่) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย): /siaŋ˨˦/
คำนาม
[แก้ไข]เสียง
- รูปแบบอื่นของ ᩈ᩠ᨿᨦ (สยง)
หมวดหมู่:
- Pages linking to anchors not found in Appendix:Glossary
- ศัพท์ภาษาไทยที่สืบทอดจากภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้ดั้งเดิม
- ศัพท์ภาษาไทยที่รับมาจากภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้ดั้งเดิม
- ศัพท์ภาษาไทยที่รับมาจากภาษาจีนยุคกลาง
- สัมผัส:ภาษาไทย/ia̯ŋ
- ศัพท์ภาษาไทยที่มีการออกเสียงไอพีเอ
- ศัพท์ภาษาไทยที่มี 1 พยางค์
- คำหลักภาษาไทย
- คำนามภาษาไทย
- คำลักษณนามภาษาไทย
- คำนามภาษาไทยที่ใช้คำลักษณนาม เสียง
- ศัพท์ภาษาไทยที่มีตัวอย่างการใช้
- ศัพท์ภาษาคำเมืองที่มีการออกเสียงไอพีเอ
- คำหลักภาษาคำเมือง
- คำนามภาษาคำเมือง
- คำนามภาษาคำเมืองในอักษรไทย