သဵင်

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไบยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทใหญ่[แก้]

รากศัพท์[แก้]

จากภาษาจีนยุคกลาง (MC ɕiᴇŋ); รากร่วมกับภาษาไทย เสียง, ภาษาคำเมือง ᩈ᩠ᨿᨦ (สยง), ภาษาลาว ສຽງ (สย͢ง), ภาษาไทลื้อ ᦵᦉᧂ (เสง), ภาษาไทใต้คง ᥔᥥᥒᥴ (เส๋ง), ภาษาอาหม 𑜏𑜢𑜂𑜫 (สิง์), ภาษาเขมร សៀង (เสียง)

การออกเสียง[แก้]

คำนาม[แก้]

သဵင် (เสง)

  1. เสียง
    ႁူၼူၵ်ႇလႄႈဢမ်ႇၸၢင်ႈငိၼ်းသဵင်
    หูนู่กแล้อั่มจ้างงิ๊นเสง
    หูหนวกและได้ยินเสียงไม่ได้