บรรเทา

ภาษาไทย

รากศัพท์

ยืมมาจากเขมร បន្ទោ (บนฺโท, “ขับออก, ปลดออก, ปล่อยออก ทำให้เบาลง”)

การออกเสียง

การแบ่งพยางค์		บัน-เทา
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ไพบูลย์พับบลิชชิง	ban-tao
	ราชบัณฑิตยสภา	ban-thao
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)		/ban˧.tʰaw˧/(สัมผัส)

คำกริยา

บรรเทา (คำอาการนาม การบรรเทา)

1. ทุเลาหรือทำให้ทุเลา, ผ่อนคลายหรือทำให้ผ่อนคลายลง, เบาบางหรือทำให้เบาบางลง, สงบหรือทำให้สงบ, ประเทา ก็ใช้

   บรรเทาทุกข์

   อาการโรคบรรเทาลง