พยาบาท

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

จากภาษาบาลี พฺยาปาท, วฺยาปาท หรือภาษาสันสกฤต व्यापाद (วฺยาปาท, ความปองร้าย); ร่วมเชื้อสายกับภาษาเขมร ព្យាបាទ (พฺยาบาท)

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์พะ-ยา-บาด
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงpá-yaa-bàat
ราชบัณฑิตยสภาpha-ya-bat
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/pʰa˦˥.jaː˧.baːt̚˨˩/()

คำนาม[แก้ไข]

พยาบาท

  1. การผูกใจเจ็บคิดจะแก้แค้น, การคิดปองร้าย
    ผูกพยาบาท

คำกริยา[แก้ไข]

พยาบาท (คำอาการนาม การพยาบาท หรือ ความพยาบาท)

  1. ผูกใจเจ็บและอยากแก้แค้น, ปองร้าย
    อย่าไปพยาบาทเขาเลย