ข้ามไปเนื้อหา

ฟัก

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ดูเพิ่ม: ฟก และ ฟูก

ภาษาไทย

[แก้ไข]

การออกเสียง

[แก้ไข]
การแบ่งพยางค์
ฟัก
v ạ k
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงfák
ราชบัณฑิตยสภาfak
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/fak̚˦˥/(สัมผัส)

รากศัพท์ 1

[แก้ไข]

สืบทอดจากไทดั้งเดิม *wakᴰ (“ฟัก (พืช)”); ร่วมเชื้อสายกับคำเมือง ᨼᩢ᩠ᨠ (ฟั‍ก), เขิน ᨼᩢ᩠ᨠ (ฟั‍ก), ลาว ຟັກ (ฟัก), ไทลื้อ ᦝᧅ (ฟัก), ไทดำ ꪡꪰꪀ (ฟัก), จ้วง faeg (ในคำว่า lwgfaeg หรือ gaeucwxfaeg), อาจรวมถึงไทใหญ่ ပၵ်ႉ (ปั์ก) และไทใต้คง ᥙᥐ (ปัก)

คำนาม

[แก้ไข]

ฟัก

  1. ชื่อไม้เถาชนิดหนึ่ง ผลใหญ่ กลมรี เมื่อแก่ผิวแข็งขึ้นนวล กินได้ มีหลายพันธุ์ ต่างกันที่ลักษณะของผล, พืชที่อยู่ในวงศ์ Cucurbitaceae
หมายเหตุการใช้
[แก้ไข]

ฟักพันธุ์ที่มีผลเล็ก ผิวบางมีขน เรียกว่า แฟง ส่วนฟักพันธุ์ที่มีรสขม ใช้ทำยาได้ เรียกว่า ฟักขม

รากศัพท์ 2

[แก้ไข]

สืบทอดจากไทดั้งเดิม *wakᴰ (“กกไข่”); ร่วมเชื้อสายกับเขิน ᨼᩢ᩠ᨠ (ฟั‍ก), ลาว ຟັກ (ฟัก), ไทดำ ꪡꪰꪀ (ฟัก), จ้วง faeg

คำกริยา

[แก้ไข]

ฟัก (คำอาการนาม การฟัก)

  1. กกไข่ให้เป็นตัว, ทำให้ไข่อบอุ่นเพื่อให้เป็นตัว

ภาษาอีสาน

[แก้ไข]

รากศัพท์

[แก้ไข]

ร่วมเชื้อสายกับลาว ຟັກ (ฟัก), คำเมือง ᨼᩢ᩠ᨠ (ฟั‍ก), เขิน ᨼᩢ᩠ᨠ (ฟั‍ก), ไทลื้อ ᦝᧅ (ฟัก), ไทใหญ่ ၽၵ်ႉ (ผั์ก) หรือ ၾၵ်ႉ (ฝั์ก)

คำกริยา

[แก้ไข]

ฟัก (คำอาการนาม การฟัก)

  1. (สกรรม) สับ