ข้ามไปเนื้อหา

มนตรี

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ดูเพิ่ม: มนตร์

ภาษาไทย

[แก้ไข]

รากศัพท์

[แก้ไข]

ยืมมาจากสันสกฤต मन्त्री (มนฺตฺรี); เทียบบาลี มนฺตี

เป็นศัพท์บัญญัติสำนักงานราชบัณฑิตยสภาของ councillor

การออกเสียง

[แก้ไข]
การแบ่งพยางค์มน-ตฺรี
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงmon-dtrii
ราชบัณฑิตยสภาmon-tri
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/mon˧.triː˧/(สัมผัส)

คำนาม

[แก้ไข]

มนตรี

  1. ที่ปรึกษาราชการ, ที่ปรึกษา, ผู้แนะนำ
  2. (โบราณ) ข้าราชการชั้นผู้ใหญ่
    มนตรีหก

หมายเหตุการใช้

[แก้ไข]

นิยมใช้เป็นส่วนท้ายของสมาส เช่น องคมนตรี รัฐมนตรี เทศมนตรี