ล่องหนหายตัว

ภาษาไทย

รากศัพท์

ล่องหน (“หายไปด้วยเวทมนตร์”) +‎ หายตัว (“ทำให้ไม่เห็นตัว”)

การออกเสียง

การแบ่งพยางค์ {ไม่ตามอักขรวิธี; เสียงสระสั้น}		ล็่อง–หน–หาย–ตัว
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ไพบูลย์พับบลิชชิง	lɔ̂ng–hǒn–hǎai–dtuua
	ราชบัณฑิตยสภา	long–hon–hai–tua
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)		/lɔŋ˥˩.hon˩˩˦.haːj˩˩˦.tua̯˧/(สัมผัส)

คำกริยา

ล่องหนหายตัว (คำอาการนาม การล่องหนหายตัว)

1. ไม่ปรากฏตัวให้เห็น