เขน

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไบยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้]

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ เขน
สัทอักษรสากล /kʰeːn˩˩˦/

รากศัพท์ 1[แก้]

จากภาษาเขมร ខែល (แขล); ร่วมเชื้อสายกับภาษาเวียดนาม khiên (เคียน)

คำนาม[แก้]

เขน

  1. เครื่องถือสำหรับป้องกันศัสตราวุธ เป็นรูปกลมนูนคล้ายกระดองเต่า ด้านหน้าเขียนลายยันต์หรือหน้าราหู ด้านหลังมีห่วงสำหรับสอดแขนและมือจับ

รากศัพท์ 2[แก้]

คำนาม[แก้]

เขน

  1. เรียกพวกโขน พวกหนึ่ง ซึ่งเป็นพลรบ จะออกเต้นเมื่อมีบท ยกทัพ

รากศัพท์ 3[แก้]

คำกริยา[แก้]

เขน

  1. คลี่ออก, แผ่ออก, ใช้แก่นกเมื่อคลี่ขนหาง
    นกกางเขน