เสวย

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รูปแบบอื่น[แก้ไข]

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์สะ-เหฺวย
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงsà-wə̌əi
ราชบัณฑิตยสภาsa-woei
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/sa˨˩.wɤːj˩˩˦/

รากศัพท์ 1[แก้ไข]

จากภาษาเขมร ស្វោយ (สฺโวย, กิน, ครอง) หรือ សោយ (โสย, กิน, ครอง)

คำกริยา[แก้ไข]

เสวย (คำอาการนาม การเสวย)

  1. (ราชา) กิน
    เสวยพระกระยาหาร
    เสวยพระสุธารส
  2. (ราชา) ครอง
    เสวยราชย์

รากศัพท์ 2[แก้ไข]

จากภาษาเขมร ស្វោយ (สฺโวย, ได้รับ) หรือ សោយ (โสย, ได้รับ)

คำกริยา[แก้ไข]

เสวย (คำอาการนาม การเสวย)

  1. ได้รับ, ได้ประสบ
    เสวยทุกขเวทนา
  2. ได้รับประโยชน์
    เสวยสิทธิ์