ไร้

ดูเพิ่ม: ไร และ ไร่

ภาษาไทย

การออกเสียง

การแบ่งพยางค์		ไร้
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ไพบูลย์พับบลิชชิง	rái
	ราชบัณฑิตยสภา	rai
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)		/raj˦˥/(สัมผัส)
คำพ้องเสียง แก้ไข		ไรต์

รากศัพท์ 1

ร่วมเชื้อสายกับอีสาน ไฮ้, ลาว ໄຮ້ (ไฮ้), คำเมือง ᩁᩱ᩶ (ไร้), เขิน ᩁᩱ᩶ (ไร้), ไทลื้อ ᦺᦣᧉ (ไฮ้)

คำคุณศัพท์

ไร้

1. ขัดสน, ไม่มี, ปราศจาก

   คำพ้องความs: ขาด, หมด, ปราศ, ปราศจาก, ไม่มี, สิ้น

   ไร้ทรัพย์

   ไร้ความสามารถ

ลูกคำ

• คนไร้ความสามารถ
• คนเสมือนไร้ความสามารถ
• จิตไร้สำนึก
• พญาไร้ใบ
• ไร้ค่า
• ไร้ญาติขาดมิตร
• ไร้เดียงสา
• ไร้ท่อ
• ไร้ประโยชน์
• ไร้ผล
• ไร้พรมแดน
• ไร้เพศ
• ไร้สติ
• ไร้สัญชาติ
• ไร้สาย
• ไร้สาระ
• สิ้นไร้

รากศัพท์ 2

คำคุณศัพท์

ไร้

1. (เลิกใช้) ยาก, ลำบาก
   • พ.ศ. 1835, “ศิลาจารึกพ่อขุนรามคำแหง”, in สุโขทัยไม่ใช่ราชธานีแห่งแรกของไทย, กรุงเทพฯ: เจ้าพระยา, published 2526, →ISBN, page 155:

     ไพร่ฟ้าหน้าปก กลางบ้านกลางเมือง มีถ้อยมีความ เจ็บท้องข้องใจ มันจักกล่าวเถิงเจ้าเถิงขุนบ่ไร้ ไปลั่นกระดิ่งอันท่านแขวนไว้

ลูกคำ

• ยากไร้

ภาษาคำเมือง

การออกเสียง

• (เชียงใหม่) สัทอักษรสากล^{(คำอธิบาย)}: /haj˦˥/

คำคุณศัพท์

ไร้

1. รูปแบบอื่นของ ᩁᩱ᩶ (ไร้)