กาล

ดูเพิ่ม: กาลี

ภาษาไทย

รากศัพท์ 1

ยืมมาจากสันสกฤต काल (กาล, “เวลา, คราว”), จากบาลี กาล (“เวลา, คราว”)

การออกเสียง

การแบ่งพยางค์		กาน	[เสียงสมาส] กา-ละ-
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ไพบูลย์พับบลิชชิง	gaan	gaa-lá-
	ราชบัณฑิตยสภา	kan	ka-la-
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)		/kaːn˧/(สัมผัส)	/kaː˧.la˦˥./
คำพ้องเสียง แก้ไข		กาญจน์ กาน กานต์ กานท์ การ การณ์ การย์ กาฬ
ไฟล์เสียง

คำนาม

กาล

1. เวลา, คราว, ครั้ง, หน

รากศัพท์ 2

การออกเสียง

การแบ่งพยางค์		กาน
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ไพบูลย์พับบลิชชิง	gaan
	ราชบัณฑิตยสภา	kan
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)		/kaːn˧/(สัมผัส)
คำพ้องเสียง แก้ไข		กาญจน์ กาน กานต์ กานท์ การ การณ์ การย์ กาฬ
ไฟล์เสียง

คำนาม

กาล

1. (โบราณ) คำประพันธ์