รอบ

ภาษาไทย

รากศัพท์

ร่วมเชื้อสายกับคำเมือง ᩁᩬᨷ (รอบ), เขิน ᩁᩬᨷ (รอบ), ลาว ຮອບ (ฮอบ), อีสาน ฮอบ, ไทลื้อ ᦣᦸᧇ‎ (ฮอ̂บ‎), ไทใหญ่ ႁွပ်ႈ (ห้อ̂ป), ไทใต้คง ᥞᥩᥙ (หอ̂ป), พ่าเก ꩭွပ︀် (หอ̂ป์), อาหม 𑜍𑜨𑜆𑜫 (รอ̂ป์), จ้วงแบบจั่วเจียง hob

การออกเสียง

การแบ่งพยางค์		รอบ
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ไพบูลย์พับบลิชชิง	rɔ̂ɔp
	ราชบัณฑิตยสภา	rop
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)		/rɔːp̚˥˩/(สัมผัส)

คำนาม

รอบ

1. การบรรจบถึงกัน, การเวียนไปบรรจบถึงกัน
2. ช่วง เช่น ภาพยนตร์รอบเช้า รอบบ่าย
3. วาระ เช่น รอบสุดท้าย รอบชิงชนะเลิศ

คำลักษณนาม

รอบ

1. ลักษณนามเรียกลักษณะที่มาบรรจบกันเป็นต้น เช่น รอบหนึ่ง 2 รอบ

คำบุพบท

รอบ

1. อาการที่เวียนมาบรรจบกัน เช่น วงสายสิญจน์รอบบ้าน เดินรอบตลาด

ภาษาคำเมือง

การออกเสียง

• (เชียงใหม่) สัทอักษรสากล^{(คำอธิบาย)}: /hɔːp˦˨/

คำนาม

รอบ

1. รูปแบบอื่นของ ᩁᩬᨷ (รอบ)