สุดท้าย

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไบยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

สุด +‎ ท้าย

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์สุด-ท้าย
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงsùt-táai
ราชบัณฑิตยสภาsut-thai
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/sut̚˨˩.tʰaːj˦˥/

คำคุณศัพท์[แก้ไข]

สุดท้าย

  1. ทีหลังเพื่อน, หลังสุด
    เขาเป็นแขกคนสุดท้ายที่มาในงาน
    เด็กคนนั้นทำการบ้านเสร็จเป็นคนสุดท้าย
  2. เหลือเพียงหนึ่งเดียว
    สมบัติชิ้นสุดท้ายที่เหลืออยู่คือบ้าน
    โอกาสสุดท้ายแล้วที่จะแก้ตัวได้