แม่น
ภาษาไทย
[แก้ไข]รากศัพท์
[แก้ไข]ร่วมเชื้อสายกับอีสาน แม่น, ลาว ແມ່ນ (แม่น), ผู้ไท แม้น, คำเมือง ᨾᩯ᩠᩵ᨶ (แม่น), ไทดำ ꪵꪣ꪿ꪙ (แม่น), ไทใหญ่ မႅၼ်ႈ (แม้น)
การออกเสียง
[แก้ไข]| การแบ่งพยางค์ {ไม่ตามอักขรวิธี; เสียงสระสั้น} | แม็่น | |
|---|---|---|
| การแผลงเป็น อักษรโรมัน | ไพบูลย์พับบลิชชิง | mɛ̂n |
| ราชบัณฑิตยสภา | maen | |
| (มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย) | /mɛn˥˩/(สัมผัส) | |
คำกริยาวิเศษณ์
[แก้ไข]แม่น (คำอาการนาม ความแม่น)
ภาษาอีสาน
[แก้ไข]การออกเสียง
[แก้ไข]- (ขอนแก่น) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย): /mɛːn˨˨/
- เทียบเสียงภาษาไทยโดยประมาณ: แมนต่ำ-ระดับ (ประมาณ)
คำกริยาวิเศษณ์
[แก้ไข]แม่น (คำอาการนาม ความแม่น)
คำกริยา
[แก้ไข]แม่น