ไฮ

ดูเพิ่ม: ไฮ่ และ ไฮ้

ภาษาไทย

การออกเสียง

การแบ่งพยางค์		ไฮ
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ไพบูลย์พับบลิชชิง	hai
	ราชบัณฑิตยสภา	hai
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)		/haj˧/(สัมผัส)

รากศัพท์ 1

ร่วมเชื้อสายกับคำเมือง ᩁᩱ (ไร), อีสาน ไฮ, ลาว ໄຮ (ไฮ), ไทใหญ่ ႁႆး (ไห๊), ไทใต้คง ᥞᥭᥰ (หั๊ย), พ่าเก ꩭႝ (หย์), อาหม 𑜍𑜩 (รย์)

ภาษาไทยสมัยใหม่ควรมีคำว่า *ไร แต่ถูกแทนที่ด้วย ไทร ซึ่งมาจากมอญ-เขมร

คำนาม

ไฮ

1. (โบราณ, เลิกใช้) ไทร

ดูเพิ่ม

• ไฮฮี

รากศัพท์ 2

ยืมมาจากอังกฤษ high

คำกริยา

ไฮ

1. (ภาษาปาก) อาการเคลิบเคลิ้มหรือเมาหลังจากเสพยา

ภาษาชอง

รากศัพท์

ยืมมาจากไทย ไห

คำนาม

ไฮ

1. ไห

ภาษาอีสาน

รากศัพท์ 1

สืบทอดจากไทตะวันตกเฉียงใต้ดั้งเดิม *rajᴬ⁴, จากไทดั้งเดิม *rwɤjᴬ; ร่วมเชื้อสายกับไทย ไร, คำเมือง ᩁᩱ (ไร), เขิน ᩁᩱ (ไร), ลาว ໄຮ (ไฮ), ไทลื้อ ᦺᦣ (ไฮ), ไทใหญ่ ႁႆး (ไห๊), ไทใต้คง ᥞᥭᥰ (หั๊ย), พ่าเก ꩭႝ (หย์), อาหม 𑜍𑜩 (รย์), จ้วง reiz

คำนาม

ไฮ

1. ไร (สัตว์)

รากศัพท์ 2

ร่วมเชื้อสายกับไทย ไฮ, คำเมือง ᩁᩱ (ไร), ลาว ໄຮ (ไฮ), ไทใหญ่ ႁႆး (ไห๊), ไทใต้คง ᥞᥭᥰ (หั๊ย), พ่าเก ꩭႝ (หย์), อาหม 𑜍𑜩 (รย์)

คำนาม

ไฮ

1. ไทร