กินเมือง

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

กิน +‎ เมือง; เป็นไปได้ว่าแปลตรงตัวจากภาษามอญ စဍုၚ် (จฑุง์)[1][2]

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์กิน-เมือง
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงgin-mʉʉang
ราชบัณฑิตยสภาkin-mueang
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/kin˧.mɯa̯ŋ˧/

คำกริยา[แก้ไข]

กินเมือง

  1. (สำนวน, โบราณ) ครองเมือง

คำพ้องความ[แก้ไข]

อ้างอิง[แก้ไข]

  1. ศิขรินทร์ แสงเพชร. "คำยืมภาษามอญในกฎหมายตราสามดวง". ภาษาไทยและวัฒนธรรมไทย ๒๑๖. ฉบับที่ ๒, ปีที่ ๑, ธันวาคม ๒๕๕๐ - พฤษภาคม ๒๕๕๑.
  2. สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ. (๒๕๔๕). เทศาภิบาล. กรุงเทพฯ: มติชน. →ISBN. pp. 49–50.