กินเมือง

ภาษาไทย

รากศัพท์

กิน +‎ เมือง; เป็นไปได้ว่าแปลตรงตัวจากมอญ စဍုၚ် (จฑุัง)

การออกเสียง

การแบ่งพยางค์		กิน-เมือง k i n – e m ụ̄ ɒ ŋ
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ไพบูลย์พับบลิชชิง	gin-mʉʉang
	ราชบัณฑิตยสภา	kin-mueang
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)		/kin˧.mɯa̯ŋ˧/(สัมผัส)

คำกริยา

กินเมือง

1. (สำนวน, โบราณ) ครองเมือง

คำพ้องความ

• (ครองเมือง): กินบ้านกินเมือง, กินบ้านผ่านเมือง