คู่แข่ง

ภาษาไทย

รากศัพท์

คู่ +‎ แข่ง

การออกเสียง

การแบ่งพยางค์ {ไม่ตามอักขรวิธี; เสียงสระสั้น}		คู่-แข็่ง
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ไพบูลย์พับบลิชชิง	kûu-kɛ̀ng
	ราชบัณฑิตยสภา	khu-khaeng
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)		/kʰuː˥˩.kʰɛŋ˨˩/(สัมผัส)

คำนาม

คู่แข่ง

1. ผู้ที่เข้าแข่งขันกัน
2. ผู้ที่ชิงดีชิงเด่นกัน