ป่าว

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

จากภาษาไทดั้งเดิม *paːwᴮ, จากภาษาจีนยุคกลาง (MC pɑuH); ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ປ່າວ (ป่าว), ภาษาไทลื้อ ᦔᦱᧁᧈ (ป่าว), ภาษาไทใหญ่ ပၢဝ်ႇ (ป่าว)

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์ป่าว
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงbpàao
ราชบัณฑิตยสภาpao
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/paːw˨˩/

คำกริยา[แก้ไข]

ป่าว (คำอาการนาม การป่าว)

  1. บอกให้รู้ทั่วกัน

ภาษาคำเมือง[แก้ไข]

การออกเสียง[แก้ไข]

คำกริยา[แก้ไข]

ป่าว (คำอาการนาม ก๋ารป่าว หรือ ก๋านป่าว)

  1. เชิญ