มะเขือ
ภาษาไทย
[แก้ไข]รากศัพท์
[แก้ไข]มะ + เขือ; เขือ มาจากจีนยุคกลาง 茄 (MC gja|kae)[1]; ร่วมเชื้อสายกับจ้วง lwg gw (ลืก/ลูกกือ), จ้วงแบบจั่วเจียง mak kwe (หมากเขือ)
การออกเสียง
[แก้ไข]| การแบ่งพยางค์ | มะ-เขือ | |
|---|---|---|
| การแผลงเป็น อักษรโรมัน | ไพบูลย์พับบลิชชิง | má-kʉ̌ʉa |
| ราชบัณฑิตยสภา | ma-khuea | |
| (มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย) | /ma˦˥.kʰɯa̯˩˩˦/(สัมผัส) | |
คำนาม
[แก้ไข]มะเขือ
อ้างอิง
[แก้ไข]- ↑ Pittayaporn, P. (2014). Layers of Chinese loanwords in proto-southwestern Tai as evidence for the dating of the spread of southwestern Tai. Manusya J Humanit, 20, 47-68.