สวนศาสตร์

ภาษาไทย

รากศัพท์

สวน (“การฟัง”) +‎ ศาสตร์

เป็นศัพท์บัญญัติสำนักงานราชบัณฑิตยสภาของ acoustics

การออกเสียง

การแบ่งพยางค์		สะ-วะ-นะ-สาด
การแผลงเป็น อักษรโรมัน	ไพบูลย์พับบลิชชิง	sà-wá-ná-sàat
	ราชบัณฑิตยสภา	sa-wa-na-sat
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)		/sa˨˩.wa˦˥.na˦˥.saːt̚˨˩/(สัมผัส)

คำนาม

สวนศาสตร์

1. วิชาว่าด้วยเสียง, ฟิสิกส์แขนงหนึ่งที่ศึกษาเกี่ยวกับคุณสมบัติของเสียง

   คำพ้องความ: (ดนตรีสากล) อุโฆษศาสตร์