สวน

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ สวน
สัทอักษรสากล /sua̯n˩˩˦/
คำพ้องเสียง สรวล

รากศัพท์ 1[แก้]

จากภาษาไทดั้งเดิม *swɯːnᴬ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᩈ᩠ᩅᩁ (สวร), ภาษาลาว ສວນ (สวน), ภาษาไทลื้อ ᦷᦉᧃ (โสน), ภาษาไทใหญ่ သူၼ် (สูน), ภาษาอาหม 𑜏𑜤𑜃𑜫 (สุน์), ภาษาจ้วง suen

คำนาม[แก้]

สวน

  1. บริเวณที่ปลูกต้นไม้เป็นจำนวนมาก
    สวนทุเรียน
    สวนยาง
    สวนกุหลาบ
    สวนผัก
  2. โดยปริยายหมายถึงสถานที่ซึ่งมีลักษณะเช่นนั้นในบางกรณี
    สวนสัตว์
    สวนงู

รากศัพท์ 2[แก้]

ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ສວນ (สวน)

คำกริยา[แก้]

สวน (คำอาการนาม การสวน)

  1. อาการที่เคลื่อนไปตรงข้ามในเส้นทางเดียวกัน
    เดินสวนกัน
    มีรถสวนมา
  2. (ล้าสมัย) เทียบสอบขนาดหรือปริมาณเครื่องตวง
    สวนสัด
    สวนทะนาน
  3. เอาสายสวนใส่ทางช่องปัสสาวะให้เข้าไปในกระเพาะปัสสาวะเพื่อให้ปัสสาวะออก
  4. เอาลูกสวนใส่ทวารหนักแล้วบีบน้ำยาหรือน้ำสบู่ให้เข้าไปในลำไส้ใหญ่เพื่อกระตุ้นให้ลำไส้ใหญ่บีบตัวให้อุจจาระออก

รากศัพท์ 3[แก้]

คำกริยา[แก้]

สวน (คำอาการนาม การสวน)

  1. เย็บแบบด้วยดอกไม้หรือใบไม้ให้เป็นแถบยาว เพื่อใช้ตกแต่งประดับโครงประทุนคลุมผ้าไตรเป็นต้น

รากศัพท์ 4[แก้]

จากภาษาบาลี สวน; เทียบภาษาสันสกฤต श्रवण (ศฺรวณ)

รูปแบบอื่น[แก้]

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ [เสียงสมาส]
สะ-วะ-นะ-
สัทอักษรสากล /sa˨˩.wa˦˥.na˦˥./

คำนาม[แก้]

สวน

  1. การฟัง