ลูก

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไบยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้]

รากศัพท์[แก้]

จากภาษาไทดั้งเดิม *lɯ:kᴰ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาคำเมือง ᩃᩪᨠ (ลูก), ภาษาลาว ລູກ (ลูก), ภาษาไทลื้อ ᦟᦴᧅ (ลูก), ภาษาไทดำ ꪩꪴꪀ (ลุก), ภาษาไทใหญ่ လုၵ်ႈ (ลุ้ก), ภาษาไทใต้คง ᥘᥧᥐ (ลูก), ภาษาจ้วง lwg

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ ลูก
สัทอักษรสากล /luːk̚˥˩/

คำนาม[แก้]

ลูก

  1. ผู้มีกำเนิดจากพ่อแม่ หรือโดยปริยายถือว่ามีฐานะเสมือนลูก
  2. คำที่พ่อแม่เรียกลูกของตนโดยตรง หรือเรียกเด็กอื่นหรือผู้เยาว์กว่าผู้พูดหลายปีด้วยความรู้สึกรักและเอ็นดู
  3. คำที่ลูกใช้แทนชื่อตนเวลาพูดกับพ่อแม่ด้วยความรักและเคารพ
    ลูกไปเล่นกับเพื่อนนะครับ
  4. สัตว์ที่ยังไม่โต
    ลูกแมว
    ลูกหมา
  5. ผลไม้, ลูกไม้, สิ่งที่จะสืบเป็นพันธุ์ไม้มีลักษณะกลม ๆ
  6. เมื่อกล่าวถึงผลไม้ชนิดใดโดยเฉพาะ ซึ่งโดยมากเป็นคำพยางค์เดียวอันอาจทำให้เข้าใจผิดเป็นอย่างอื่นได้ ตามปรกติมักมีคำ ลูก ประกอบข้างหน้า
    ลูกเกด
    ลูกชิด
  7. ใช้เรียกสิ่งที่มีรูปกลม ๆ หรือยาว ๆ หรือโดยอนุโลม
    ลูกกุญแจ
    ลูกเต๋า
    ลูกหิน

คำลักษณนาม[แก้]

ลูก

  1. ใช้แก่ลูกไม้หรือสิ่งที่มีรูปกลม ๆ หรือยาว ๆ หรือคล้ายคลึงเช่นนั้น
    มะม่วง 5 ลูก
    ลูกหิน 2 ลูก
    ขนมจีบ 10 ลูก
    แป้งข้าวหมาก 3 ลูก

คำเกี่ยวข้อง[แก้]

คำแปลภาษาอื่น[แก้]

คำคุณศัพท์[แก้]

ลูก

  1. ที่มีลักษณะเป็นทรงกลม, ที่กลม ๆ
    เคี่ยวกะทิเป็นลูก