ลัก

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี

ภาษาไทย[แก้]

รากศัพท์[แก้]

จากภาษาไทดั้งเดิม *C̬.lakᴰ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ລັກ(ลัก), ภาษาไทลื้อ ᦟᧅ(ลัก), ภาษาไทใหญ่ လၵ်ႉ(ลั๋ก), ภาษาอาหม 𑜎𑜀𑜫(ลก์)

การออกเสียง[แก้]

พยางค์ ลัก
สัทอักษรสากล /lak̚˦˥/
คำพ้องเสียง

คำกริยา[แก้]

ลัก (คำอาการนาม การลัก)

  1. เอาสิ่งของที่เขาไม่ให้ไปด้วยอาการซ่อนเร้น, ขโมย
    ลักทรัพย์
  2. แอบทำ, ลอบทำ
    ลักกินขนมในห้องเรียน
    ลักสูบบุหรี่ในห้องน้ำ

คำกริยาวิเศษณ์[แก้]

ลัก

  1. เว้นข้ามไปทำให้เสียระเบียบ
    รถไฟลักหลีก ทำให้รถ 2 ขบวนชนกัน

ภาษาคำเมือง[แก้]

คำกริยา[แก้]

ลัก

  1. ขโมย