ลัก

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไบยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

จากภาษาไทดั้งเดิม *C̬.lakᴰ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ລັກ (ลัก), ภาษาไทลื้อ ᦟᧅ (ลัก), ภาษาไทใหญ่ လၵ်ႉ (ลั๎ก), ภาษาอาหม 𑜎𑜀𑜫 (ลก์), ภาษาแสก ลั̄ก

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์ลัก
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงlák
ราชบัณฑิตยสภาlak
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/lak̚˦˥/
คำพ้องเสียง

คำกริยา[แก้ไข]

ลัก (คำอาการนาม การลัก)

  1. เอาสิ่งของที่เขาไม่ให้ไปด้วยอาการซ่อนเร้น, ขโมย
    ลักทรัพย์
  2. แอบทำ, ลอบทำ
    ลักกินขนมในห้องเรียน
    ลักสูบบุหรี่ในห้องน้ำ

คำกริยาวิเศษณ์[แก้ไข]

ลัก

  1. เว้นข้ามไปทำให้เสียระเบียบ
    รถไฟลักหลีก ทำให้รถ 2 ขบวนชนกัน

ภาษาคำเมือง[แก้ไข]

คำกริยา[แก้ไข]

ลัก (คำอาการนาม ก๋ารลัก)

  1. ขโมย