เซา

จาก วิกิพจนานุกรม พจนานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ภาษาไทย[แก้ไข]

รากศัพท์[แก้ไข]

ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ເຊົາ (เซ็า), ภาษาคำเมือง ᨪᩮᩢᩣ (เซัา), ภาษาเขิน ᨪᩮᩢᩣ (เซัา), ภาษาไทลื้อ ᦌᧁ (เซา), ภาษาไทใหญ่ သဝ်း (ส๊ว), ภาษาไทใต้คง ᥔᥝᥰ (เส๊า), ภาษาอาหม 𑜏𑜧 (สว์)

การออกเสียง[แก้ไข]

การแบ่งพยางค์เซา
การแผลงเป็น
อักษรโรมัน
ไพบูลย์พับบลิชชิงsao
ราชบัณฑิตยสภาsao
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย)/saw˧/()

คำกริยา[แก้ไข]

เซา (คำอาการนาม การเซา)

  1. หยุดชะงัก, หย่อนลงกว่าเดิม, เพลาลง

คำคุณศัพท์[แก้ไข]

เซา (คำอาการนาม ความเซา)

  1. ง่วงงุน, เหงาหงอย

คำประสม[แก้ไข]

ภาษาคำเมือง[แก้ไข]

คำกริยา[แก้ไข]

เซา (คำอาการนาม ก๋ารเซา หรือ ก๋านเซา)

  1. (อกรรม, สกรรม) อีกรูปหนึ่งของ ᨪᩮᩢᩣ (เซัา)

ภาษาอีสาน[แก้ไข]

คำกริยา[แก้ไข]

เซา (อาการนาม การเซา)

  1. หยุด